نظر به اینکه اتحادیه بینالمللی تعاون یکی از اولین سازمانهای غیردولتی بود که به آن مقام مشورتی سازمان ملل متحد با رده الف اعطا گردید و همچنین توسط نمایندگان ملل متحد، سال ۲۰۱۲، به عنوان سال جهانی تعاونیها اعلام شد، رویکرد و دیدگاه این اتحادیه بینالمللی پیرامون وقایع مهم جهان، خاصتا جنگ و صلح از اهمیت وافری برخوردار است. اتحادیه بینالمللی تعاون در کنگرهای که در سال ۱۹۰۱ در منچستر برگزار گردید و به صلح اجتماعی و همچنین صلح بینالمللی اختصاص داشت، قطعنامه صلح خود را منتشر کرد و دیر زمانی است که از آن به مثابه صلح مثبت یاد میشود.
قطعنامه مذکور، یگانه سند این سازمان پیرامون صلح نبوده است. در ۱۹۱۳ در گلاسکو، قطعنامه اتحادیه بینالمللی تعاون اعلام کرد که از هر اقدامی که هر تعاونی در جهان بتواند در آن شرکت کند، یا آن را آغاز کند تا جنگی را متوقف سازد، حمایت به عمل خواهد آورد. در سال ۱۹۳۹ عنوان اعلامیه این اتحادیه “صلح، آزادی و همکاری تفکیکناپذیرند” بود. در اعلامیه هجدهم خواستار احیای حقوق بشر شد و در اعلامیه سال ۱۹۴۲ (در میان جنگ جهانی دوم)، خود اتحادیه بینالمللی تعاون مدعی شد که به بازسازی اجتماعی و اقتصادی پس از یک جنگ علاقهمند است.
این اتحادیه در ۱۹۸۰ تصریح کرد که صلح برای دستیابی به پیشرفت اجتماعی و اقتصادی ضروری است. در ۲۰۰۶ بیان کرد: «تعاونیها بر پایه گروهی از ارزشها و اصول بنا شدهاند که برای ترویج آرمان صلح، توسعه پایدار انسانی و ارتقای پیشرفت اجتماعی و اقتصادی مردم از طریق الگوی تعاونی تدوین شدهاند». در سال ۲۰۰۷ ایوانو باربرینی، رئیس سابق این اتحادیه نوشت: «صلح معنایی بسیار فراتر از فقدان درگیریهای مسلحانه دارد و بسیار پیچیدهتر از جنگ است، زیرا مبتنی بر نظمی اجتماعی است که توسط اکثریت مردم عادلانه تلقی میشود».
اتحادیه بینالمللی تعاون در بیانیه ۱۷ اکتبر ۲۰۱۹ خود در رواندا خاطر نشان کرد: جنبش تعاون با تعاونیها، تعاونگران و دیگر سازمانهای خود، تعهد خود را به صلح مثبت، به عنوان هدف و وسیلهای برای ساختن جامعهای مبتنی بر ارزشهای دموکراسی، برابری، همبستگی، مشارکت و توجه به جامعه حفظ کرده است». از نظر این اتحادیه، درگیریها از نیازها و آرمانهای برآورده نشده انسانی ناشی میشوند؛ در حالی که تعاونیها ماموریت دارند تا به نیازها و آرمانهای انسانی، از جمله آرمانهایی برای فردایی بهتر، فراگیرتر، پایدارتر، مشارکتیتر و مرفهتر برای همگان پاسخ دهند. در انتهای آن بیانیه آمده بود: «ما از همه میخواهیم که تعهد خود را به صلح مثبت حفظ کرده و تعمیق بخشند؛ و از همه میخواهیم که اقدامات خود را برای ایجاد صلح مثبت بر اساس دستورکار ما با عنوان “اقدام تعاونی برای صلح مثبت” تقویت سازند».
این رویکرد تاریخی مستمر، نشاندهنده تعهدی فراتر از اعلامیههای تشریفاتی است؛ تعهدی که در عصر حاضر و علیرغم فضای سنگین نظامیگری، همچنان پابرجا است. اتحادیه بینالمللی تعاون در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۶ و در بحبوحه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، پیام رسمی صلح و همبستگی خود را برای مردم ایران ارسال کرد. این اقدام در شرایطی صورت میگیرد که بسیاری از نهادهای بینالمللی، خواهان خویشتنداری و حل اختلافات از طریق گفتوگو هستند؛ اما رویکرد اتحادیه تعاون فراتر از درخواستهای مرسوم برای آتشبس است. رویکردی که بر بازسازی نظم اجتماعی عادلانه و پاسخگویی به آرمانهای انسانی برای فردایی فراگیرتر و مرفهتر استوار است. از نظر این اتحادیه، همبستگی با ایران در این برهه، صرفا یک اقدام دیپلماتیک نیست، بلکه تجسم عینی این باور ریشهدار است که «صلح، آزادی و همکاری تفکیکناپذیرند».
معاونت بین الملل
https://iccnews.ir/?p=67748
